Met vallen en opstaan...

Enduro Classic Val de Lorraine – 2 & 3 april 2016 – verslag van Mathias

Als training en ter voorbereiding van de volgende BK-proef, had ik me inschreven voor de enduro classic Val de Lorraine. Ik had er al veel over gehoord en wilde dit jaar echt meerijden. Een tweedaagse, van meer dan 300 km, 13 specials op alle mogelijke hellingen en soorten ondergrond, dé ideale training dacht ik. Maar het vraagt wel wat voorbereiding om alles af te stappen, je moet er op woensdag al zijn om alles te kunnen afwandelen. En omdat de assistentie gedaan wordt tijdens de ronde zelf én dan nog eens de specials bezoeken, moet ook dat goed voorbereid worden is het geen eenvoudige klus voor de mannen in de camionette. Sommigen slagen er net in, maar de meesten kunnen niet alles zien, dus moeten er keuzes gemaakt worden. Een goede voorbereiding is dus alles en dankzij onze papa en Chris ‘Das’ Hias had ik een prima assistentieploeg achter mij.

Het is toch vele kilometers voor de rijder en voor de assistentie, maar gelukkig zijn de tijden best te doen en hadden we voldoende tijd op de CH’en (tijdscontroles) om mijn BETA 300 elke keer proper te maken en te tanken én zelf even te rusten. Gene stress….

Het had de dagen voordien nog veel geregend in de Moeselvallei, en dus was alles écht heel vettig en nat…zo erg dat men al een special schrapte, niet boven en beneden te geraken. Dus Zaterdag, 10 graden en dik 660 piloten aan de start. Ik moest bij de Inters starten…hmm, goede training voor volgend jaar.

Er waren 7 specials en de eerste was in een boomgaard, vettige weiden en werd direct de toon gezet.

SP 2 was eruit en vervangen door SP 8, een stuk weide met een bos, waar ik toch verrast werd door de wortels en 2 kleine valpartijen moest incasseren

Op naar CH1, chaos, auto’s en camionetten, alles door elkaar…maar gelukkig had onze pa en de Chris een perfect plaatsje vooraan gevonden. Tanken, eten, ketting smeren en weer verder naar de volgende CH. Zeer mooie verbindingen, maar ook vettig, niet makkelijk en het laatste deel door de rivier, en werden we opgewacht door een DJ en pompon girls, de Franse versie van de Amerikaanse Cheerleaders…Zorgt voor extra ambiance!

SP 3 was in Thezuy St Martin, een gigantische, weide, veel off camber flanken (zo schuin naar beneden), zeer snel, mooi weer. Heel goede tijd gezet, bijna hetzelfde als Bob Van Looveren die veel meer ervaring heeft. Op SP 4 was een   ongeval gebeurd en moesten we 30 minuten wachten en verschoof het tijdsschema voor CH 3, we konden zelf kiezen maar moesten daarna wel zelfde tijden tussen de CH’en behouden. We besloten dan samen te klokken, met een paar Vlamingen, je kan elkaar dan helpen in de verbinding, want die waren soms nog moeilijker de specials. Maar wel héél mooi, schitterende omgeving, prachtig om te rijden!!

SP 5 was op een tarweveld, helemaal kapotgereden, vettig, maar weer goed gereden, ik had echt een heel goed gevoel op mijne BETA die perfect geschikt is om te klimmen, te dalen, te kruipen, perfect!

Ook de SP 6, een echte, technische, singletrack en zeer snel ging heel goed en de laatste SP 7 was opnieuw een zeer technische special, met een paar verraderlijke klimmen en afdalingen, maar het ging prima, en aangemoedigd door de duizenden toeschouwers, ging het heel goed.

Dan snel naar laatste CH, achterband wisselen en weer binnen naar Faulx in het gesloten park voor dag 2.

Tijdens de nacht viel er veel regen, was alles nog eens natter, nog vettiger dan de dag voordien. Maar de organisatie had opnieuw een prachtige rit uitgezet met 6 Specials, een paar showelementen, een special op een eilandje in de Moezel…écht schitterend gedaan!

Dus SP 8 voor tweede keer en die was dus helemaal kapotgereden, heel veel modder, maar ik vond dankzij de goede banden, toch beetje grip en omdat ik het kende van daags voordien, ging het toch nog snel.

De volgende was SP 9 met grote helling, trappen, afdalingen en geweldige hoogte verschillen. Het was niet recht te blijven…Ik had er goed gereden, gras en grip opgezocht en dat ging heel snel tot 3 bochten voor einde. In een afdaling, off camber schoof ik vooraan weg, stuur en alles onder modder. Ik pakte de motor weer snel op maar schoof er weer af en mijn linkerhand belandde onder het stuur. Deed veel pijn, maar ik reed door en ik voelde dat het mis was….

Ook in de verbinding naar de eerste CH was mijn stuur nog moeilijk vast te houden, ben toch doorgereden in de kleine verbinding.  Maar aan SP 9 deed het zoveel pijn, dat ik moest opgeven. Tegen mijn wil in, maar kon niet anders door de pijn en gezwollen hand. Het BK is nog belangrijker, dacht ik en dus besloten we terug naar huis te rijden.

‘s Avonds was het verdikt in AZ Elisabeth in Herentals: kleine breuk in middenhandsbot van linkerhand. Direct in het gips en op woensdag onder het mes voor een plaatje en 6 schroeven (met dank aan mijn orthopedist dr. De Schrijver!!) De dagen nadien mijn hand laten rusten zodat ik toch kan starten in Flavion want ik wil kost wat kost mijn leidersplaats in het BK verdedigen.

Hoe dat gegaan is, lees je in het volgende verslag, hier op mijn website.

 

Mathias.